Archive: augustus 2015

Uit de praktijk van woonoverlast...

Overvliegend zaad?!

augustus 19th, 2015 by

Er is nogal eens onvrede over het onderhoud van tuinen. Veel mensen zitten liever in de tuin dan dat ze er in werken. Vaak denkt men ook: ja, het is Mijn tuin, vrijheid blijheid.

Zo dacht ook Sandra van Vliet, sterker nog ze dacht helemaal niet vaak na over haar tuin.

‘lees meer’


De oplossing, simpeler dan je denkt?

augustus 5th, 2015 by

Vorige week belde mevrouw Stift. Zij vertelde dat ze met haar man en twee kleine kinderen begin vorige winter verhuisd waren naar een heerlijk huis. Eén van de belangrijkste redenen om dit huis te kopen was de locatie, de buurt en een groot grasveld met wat speeltoestellen voor de deur. Er staan ook wat bankjes en gedurende de winter zag ze geregeld mensen uit het bejaardenhuis om de hoek even uitrusten op weg naar de buurtsuper. Doordat het leven zich in de winter meer binnenshuis afspeelt had ze nog niet veel contact in de buurt, alleen soms een praatje in de voortuin met haar naaste buren. Zij hebben al grotere kinderen, maar zo’n praatje was best gezellig.
Het probleem begon onlangs toen het mooier weer werd. De kinderen speelden heerlijk in het speeltuintje en zij had prima zicht op wat ze uitvoerden.

Op een bepaald moment zag ze kleine zakjes op de grond bij de schommels. Ze bracht het ter sprake bij de buurvrouw, maar die haalde haar schouders op en wist het verder ook niet. Maar gisteravond was haar kleintje binnen gekomen met een injectienaald. Vanmorgen was ze gaan praten met andere buren en zij wisten te vertellen dat er een stuk verderop een soort inrichting zat voor drugsverslaafden en TBS’ers. Mevrouw Stift had hier wel vaag iets over gehoord toen ze het huis kochten, maar had begrepen dat dit een gesloten inrichting was. Die TBS’ers zouden toch niet zomaar in de buurt rondlopen? En horen zij niet ver van de bewoonde wereld te zitten?

Wat nu? Ze was erg geschrokken van die injectienaald en snapte inmiddels dat de groene restantjes in de zakjes drugs waren en die spuit zal echt niet van iemand met diabetes zijn. En het feit dat er drugsspullen in de speeltuin lagen, dat is toch niet normaal? Haar beide buren leken het geen probleem te vinden, maar ja, zij hadden geen kleine kinderen thuis. Mevrouw Stift ging al aan zichzelf twijfelen. Ze was opgelucht dat ze haar verhaal kon doen en blij te horen dat onze adviseur het met haar eens was dat dit geen wenselijke situatie is.

Ons advies was om contact op te nemen met die inrichting. Dat durfde ze in eerste instantie niet aan, want wie weet wat voor enge figuren ze daar aan zou treffen. Of wat als iemand hoorde dat zij degene was die kwam klagen. Bovendien wist ze helemaal niet zeker of het van hen kwam. Uiteindelijk besloot ze dat ze wel kon bellen om eens te informeren.

Vandaag belde mevrouw Stift terug. Ze had telefonisch contact gezocht en de directeur aan de lijn gekregen. Hij had haar uitgelegd dat de TBS-afdeling inderdaad gesloten was, maar dat ze ook een afdeling hebben waar drugs en/of alcohol verslaafden verblijven. Zij zijn herstellende en doordat ze weer in de maatschappij moeten gaan functioneren is deze plaatsing een soort tussenstation, naar de ‘gewone’ samenleving. Zij gaan dus wel naar buiten, bijvoorbeeld naar de winkel in de buurt. Maar er gelden strenge regels voor overlast veroorzaken in de buurt. Als mevrouw weer iets aantreft mag ze bellen, dan zal de instelling direct maatregelen treffen om de overlast op te lossen. Dit is al jaren beleid en er is ooit een brief hierover naar alle omwonenden gestuurd. De laatste jaren is het rustig geweest, maar het kan geen kwaad om deze brief nog eens naar alle bewoners te sturen, aldus de directeur.

Mevrouw Stift is blij met deze handreiking van de inrichting. Ze wil zelf graag in dit huis blijven wonen en de kliniek is niet zomaar verplaatst. Zo doen beide partijen hun best voor een prettige woonomgeving.
Soms blijkt de oplossing best simpel, je moet er alleen opkomen en soms lukt dat niet alléén.

Namen, leeftijden, gezins- woon- en andere omstandigheden zijn om de privacy van de betrokkenen maximaal te waarborgen zodanig gewijzigd dat herkenning niet mogelijk is.


Wist u dat…

één op de vijf mensen wel eens ruzìe heeft gehad met de buren en dat de meeste ruzies ontstaan over geluidsoverlast? In 2018 waren er 17.000 meldingen van burenruzies, 2000 meer dat het jaar daarvoor. Circa 84% houdt de buren verantwoordelijkheid voor de ruzie, zo’n 9 procent vindt dat beiden een aandeel hebben en ongeveer 1 procent legt de schuld bij zichzelf.

 

Bron: Aedes, EenVandaag, RIC, CCV

Maandtip

Sinds de Covid19-maatregelen zijn wij allemaal veel meer aan huis gebonden. Achter elke voordeur is de Corona-crisis voelbaar, het raakt ons allemaal.

‘Mijn buurman is, sinds hij meer thuis is, elke dag aan het boren en timmeren. Wij moeten de kinderen helpen met hun schoolwerk en ook tussendoor thuis werken. Dit is niet te doen!’

‘Na mijn zware nachtdienst in het verpleeghuis kom ik doodmoe thuis en ga ik direct naar bed. Van slapen komt het niet, want de kinderen van de bovenburen rennen de hele dag heen en weer, spelen met een bal of gooien dingen op de grond. Ik begrijp dat zij hun energie kwijt moeten, maar ik heb mijn rust echt nodig!’

Situaties waarin de gemoederen hoog op kunnen lopen. Probeer het uit te praten met elkaar op een rustig moment. Heb begrip voor elkaars situatie en probeer afspraken te maken die voor u beiden uitvoerbaar zijn. Juist nu komt het er op aan om er samen uit te komen!